Tom Vreugdenhil

Margriet Eshuijs

Hoe is het zo gekomen?

Margriet Eshuijs en Maarten Peters

In vroeger jaren liep ik regelmatig de openbare bibliotheek van Leiderdorp binnen. Een keer in 1991 zag ik daar toevallig bij de nieuwe cd‘s het album Sometimes van Margriet Eshuijs. In 1975 had ik de lp As we are van Lucifer aangeschaft en die vond ik erg goed. Maar daarna heb ik daar door allerlei omstandigheden niet zoveel aandacht meer aan gegeven. Maar de cd die ik toen aantrof was een openbaring, wat een prachtige nummers stonden daar op! En toen Margriet op 31 oktober 1992 in de Muzenhof kwam optreden, op een paar honderd meter van waar ik toen woonde, ben ik daar heen gegaan.
De cd Sometimes en het optreden in de Muzenhof zijn een keerpunt in mijn leven geweest. Ik ben mij gaan verdiepen in wat zij allemaal gedaan heeft, heb alle albums en singles van haar aangeschaft, ging ook albums aanschaffen waar zij aan heeft meegewerkt, meestal met achtergrondzang. Aan het eind van de negentiger jaren was ik een paar keer naar haar concerten geweest, had ik de cd‘s The wee small hours en Step into the light aangeschaft. Margriet maakte zo‘n indruk op mij door haar manier van zingen. Zij leeft zich helemaal in in wat zij zingt en brengt zo de emoties van het lied bij mij binnen. En het was steeds weer genieten, vooral van de live concerten.
Inmiddels was ook Maarten Peters in beeld gekomen omdat hij ging meespelen bij haar concerten. Hij heeft heel veel moois geschreven voor Margriet en hij is hij kan fantastisch mooi gitaar spelen. Ook over hem ben ik van alles gaan verzamelen en ik kreeg zoveel materiaal dat ik het idee kreeg om een website te gaan maken met al deze gegevens. In het jaar 2000 is de eerste versie van deze website online gegaan.


Er zijn vele soorten muziek die ik mooi vind en waarnaar ik luister, van klassiek tot pop, van oud tot nieuw. Maar boven dit alles uit steekt toch met hoofd en schouders de muziek van Margriet Eshuijs. Dit deel van mijn website is daarom aan haar gewijd.


Waarom ik deze muziek zo mooi vind is natuurlijk niet uit te leggen, maar er zijn wel een aantal aspecten die daarin meespelen:

Herscheppend kunstenaar

Om te beginnen is Margriet een natuurtalent, zowel wat instrumenten (op haar derde jaar speelde ze al accordeon) als wat haar stem betreft. Dit talent heeft ze uitgebouwd tot wat ze nu is: in mijn ogen (en oren) de beste.
Een beschrijving geven van wat ze is of doet is moeilijk. Zij noemt zichzelf “popzangeres”, Jos Brink heeft haar eens gekwalificeerd als “herscheppend kunstenaar” (Uitkompas, TROS, 25 november 2001). Dat laatste geeft goed aan hoe zij zingt. Het is niet simpel de juiste lettergrepen op de juiste toonhoogte overbrengen, zij probeert opnieuw te beleven wat de componist heeft bedoeld en probeert dit over te brengen op de luisteraar. Dit betekent ook, dat elke uitvoering weer een nieuwe interpretatie is en dat een lied geen twee keer hetzelfde klinkt. Dat geldt niet alleen over lange termijn, zoals met “House for sale”, maar ook voor uitvoeringen veel korter na elkaar. Een goed voorbeeld hiervan is het lied “She’s leaving home”, dat zij drie keer binnen korte tijd ten gehore heeft gebracht, op de cd “Una voce particolare” (2001) en in de tv-programma’s “TV Show” (27 november 2001) en “Una voce particolare” (23 december 2001): elk van deze uitvoeringen was met dezelfde zanger, hetzelfde orkest en dezelfde dirigent, maar ze klinken duidelijk verschillend. Overigens vind ik de uitvoering in het tv-programma “Una voce particolare” de mooiste.

Perfectionisme

Uit alles wat Margriet doet blijkt een streven naar volledige perfectie. Waar dat precies aan ligt, kan ik niet omschrijven, maar de platen en de cd’s klinken altijd buitengewoon goed, duidelijk beter dan de gemiddelde plaat of cd. De concerten lijken altijd op rolletjes te lopen en muziek en zang klinken ook daar voortreffelijk. Ongetwijfeld vereist dat heel veel voorbereidingstijd, maar het draagt extra bij aan genieten van het gebodene. De combinatie van talent en inzet leidt tot een zeer hoge kwaliteit.

Veelzijdigheid

Wat ook opvalt is de veelzijdigheid. Naast haar grote kracht, de zang, speelt Margriet gitaar, piano, accordeon en waarschijnlijk nog wel wat meer instrumenten, maar ook de andere bandleden spelen op diverse instrumenten. Tijdens concerten staat er een grote hoeveelheid instrumenten op het podium, een veelvoud van het aantal muzikanten. Ook zie je steeds weer nieuwe (althans voor mij) instrumenten.

Dynamiek

Margriet en haar bandleden weten waarachtig nog wat dynamiek is; zij kan heel zacht zingen, bijvoorbeeld in “Rose”, maar ook flink uithalen, zoals in “We don't have to say goodnight”. Je kunt dan ook tijdens concerten heerlijk stilletjes genieten van een rustig nummer en je daarna opgezweept voelen door een wild nummer, maar beide zonder dat je fysiek mee zit te trillen op de geluidsgolven.